2008-06-15

The UN Convention on the Rights of Persons with Disabilities

The following article in English and Thai on the UN CRPD was forwarded by Saowalak Thongkuay of Disabled People's International (DPI). Saowalak is an important facilitator of Inclusive Tourism in SE Asia and DPI a diligent institutional ally in this work.

Fine words without actions are meaningless but actions usually only come about after fine words have been written - Victoria Brignell celebrates a new UN convention

คำพูดหรู ๆ โดยไม่ทำอะไรนั้นไร้ความหมาย แต่การกระทำนั้นก็มักเกิดขึ้นหลังจากที่เราได้คำพูดหรู ๆ แล้ว

โดย Victoria Brignell celebrates a new UN convention

Last month the United Nations Convention on the Rights of Persons with Disabilities came into force. It may not be a snappy title but it marks an important development in disabled people's pursuit of equality. Sixty years after the original UN Declaration on Human Rights was launched, disabled people have finally gained their own charter and full recognition that they too have human rights.

เมื่อเดือนที่แล้วอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิคนพิการเริ่มมีผลบังคับใช้ ชื่ออาจจะไม่เตะตานักแต่ก็ถือว่าเป็นการพัฒนาที่สำคัญด้านความเสมอภาคของคนพิการ เป็นเวลากว่า 60 ปีแล้วที่องค์การสหประชาชาติมีประกาศด้านสิทธิมนุษยชน ท้ายที่สุดคนพิการก็ได้รับการยอมรับในเรื่องสิทธิมนุษยชนด้วยเช่นกัน

Disabled people are one of the last "vulnerable" social groups to be given the protection of a specific human rights convention. While women, ethnic minorities, children and migrant workers all received one years ago, disabled people have had to wait until the 21st century for this moment.

คนพิการเป็นกลุ่มเสี่ยงทางสังคมกลุ่มสุดท้ายที่ได้รับการคุ้มครองด้านสิทธิมนุษยชนโดยอนุสัญญา ในขณะที่ผู้หญิง กลุ่มชาติพันธุ์ เด็ก ลูกจ้างอพยพมีอนุสัญญาของตัวเองตั้งนานแล้ว แต่คนพิการต้องรอจนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 21 เลยทีเดียว

In a way, this isn't surprising. No international treaty has ever come about without a long and hard campaign. But in order to campaign, people need to be able to take part in demonstrations, attend meetings, sign petitions, write letters and lobby politicians. You can only do these things if you have a reasonable level of education, access to transport and the ability to make your voice heard. Sadly, the vast majority of disabled people in the world are denied such luxuries.

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเท่าใดนัก ไม่เคยมีอนุสัญญาฉบับใดเลยที่ไม่ต้องใช้เวลานานในการรณรงค์เรียกร้อง แต่ในการรณรงค์นั้น ประชาชนต้องเข้ามามีส่วนร่วมในการเดินขบวน ประชุม ยื่นข้อเรียกร้อง เขียนจดหมายและล๊อบบี้นักการเมือง เราจะทำแบบนี้ได้ก็ต่อเมื่อเรามีระดับการศึกษาที่ดีพอควร เข้าถึงระบบขนส่งมวลชนและต้องมีความสามารถในการที่จะทำให้เสียงของเราดังพอให้คนอื่นได้ยินได้ แต่ก็น่าเศร้า คนพิการส่วนใหญ่ในโลกนี้ไม่มีโอกาสทำเช่นนั้นได้

Imagine for a moment that you are a paralysed person living in a slum somewhere in Africa. Without a welfare state, you can't afford a wheelchair so you are stuck indoors much of the time, only able to travel as far as anyone is prepared to carry you. Your chances of finding employment are virtually non-existent, so you don't have any income of your own. You can't afford to pay carers so you are totally reliant on your family and friends for support. Somebody in this situation is hardly in a position to be able to campaign for a human rights treaty.

สมมติว่าเราเป็นคนพิการอัมพาตอยู่ในสลัมในแอฟริกา หากไม่มีรัฐสวัสดิการ เราก็ซื้อวีลแชร์ไม่ได้ ก็เลยต้องอยู่แต่ในบ้าน ไปได้ไกลที่สุดก็เท่าที่คนอุ้มจะสามารถพาไปได้ โอกาสที่จะหางานทำก็ไม่มี ก็เลยไม่มีรายได้ เราไม่มีทางจ่ายค่าคนดูแลได้ เพราะฉะนั้นเราก็ต้องพึ่งพาอาศัยญาติหรือเพื่อน คนที่มีสภาพเช่นนี้คงยากนักที่จะออกมารณรงค์เรื่องสิทธิในสนธิสัญญาได้

But I believe there is another reason why we have had to wait so long for this new convention. Disabled people's rights are different from other kinds of rights. Ending discrimination against women, for example, involves changing attitudes (a major challenge in itself) but there are relatively few cost implications. In contrast, eliminating discrimination against disabled people means not only combating prejudice but also adapting buildings, redesigning public transport and investing in social care. All this requires resources which developing countries simply do not have. Any cash-strapped government is unlikely to actively push for a treaty which would require them to spend money, especially when they have so many other demands on their tight budgets.

แต่ก็มีอีกเหตุผลหนึ่งที่เราต้องรออนุสัญญานี้นานมาก สิทธิของคนพิการนั้นแตกต่างจากสิทธิประเภทอื่น ๆ ยกตัวอย่างเช่น การยุติการเลือกปฏิบัติต่อผู้หญิง ต้องเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนทัศนคติ แต่ก็มีค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องไม่มากนัก ในทางตรงกันข้าม การขจัดการเลือกปฏิบัติต่อคนพิการไม่ได้หมายความถึงการขจัดทัศนคติที่ไม่ดีอย่างเดียวเท่านั้น แต่ต้องมีการปรับเปลี่ยนอาคารสถานที่ ออกแบบระบบขนส่งมวลชนใหม่และต้องลงทุนในการดูแลสังคม ทั้งหมดนี้ต้องใช้ทรัพยากรมาก ซึ่งประเทศกำลังพัฒนาคงทำไม่ได้มาก รัฐบาลที่มีหนี้สินคงไม่อยากผลักดันให้อนุสัญญานี้ผ่านเพื่อที่ตัวเองจะต้องเสียเงินเพิ่ม โดยเฉพาะเมื่อยังมีความต้องการที่จะใช้งบประมาณเพื่อการอื่น ๆ อีกมากมาย

It's therefore something of a miracle that the Convention on the Rights of Persons with Disabilities in the end only took four years to negotiate. Four years might sound a long time but that makes it the fastest negotiated human rights treaty in history. And on the opening day for signing the convention, 81 countries put their names to it - a record at the opening for any UN treaty. At the time of writing, 129 countries have signed it.

ด้วยเหตุนี้มันจึงดูเหมือนปาฏิหาริย์ที่อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิคนพิการใช้เวลาเพียง 4 ปีในการพัฒนา แม้ว่า 4 ปีจะดูเหมือนนานแต่มันก็เป็นอนุสัญญาด้านสิทธิมนุษยชนที่เสร็จเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ และในวันที่เปิดให้ลงนาม ก็มีถึง 81 ประเทศที่ร่วมลงนาม เป็นสถิติใหม่ของสนธิสัญญาของยูเอ็น ในขณะที่เขียนอยู่นี้ 129 ประเทศได้ลงนามแล้ว

However, before we start popping the champagne corks, it's worth noting that only 27 countries have so far ratified the convention. As with any UN treaty, once it's been signed, the next step is to ratify it. Ratification is essential for the convention to be effective because it is ratification that makes the initial pledge binding and enforceable under national law. Yet many significant countries have still not ratified it including the UK, France, Germany, Sweden, Italy, USA, Australia and Canada. I find it rather amusing that Ecuador, Namibia and San Marino have ratified it but none of the UN Security Council have done so.

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เราจะเริ่มการรณรงค์ เราก็ควรจะรู้ไว้ว่าตอนนี้มีประเทศที่ให้สัตยาบัน (ratification) ไปแล้ว 27 ประเทศ ตามระเบียบของยูเอ็นนั้น หลังจากลงนามแล้ว ขั้นต่อไปก็คือการให้สัตยาบัน การให้สัตยาบันนั้นเป็นหัวใจสำคัญที่จะทำให้อนุสัญญามีผลบังคับใช้ในกฎหมายของประเทศต่าง ๆ ที่ให้สัตยาบัน น่าแปลกใจว่าประเทศสำคัญ ๆ อย่างเช่น อังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน สวีเดน อิตาลี่ อเมริกา ออสเตรเลียหรือแคนาดายังไม่ได้ให้สัตยาบันเลย น่าขันทีเดียวที่ประเทศอย่างเช่น เอกวาดอร์ นามิเบีย แซนมาริโน่ได้ให้สัตยาบันแล้ว แต่ไม่มีสภาความมั่นคงของยูเอ็นทำเช่นนั้นเลย

And how much difference will the new convention actually make to the reality of disabled people's lives? You could easily argue that it's just the latest in a long line of international initiatives regarding disability. In 1981 we had the "World Programme of Action concerning Disabled Persons". This was followed in 1993 by the "Standard Rules on the Equalisation of Opportunities for Persons with Disabilities". And then in 1995 they unveiled the "Declaration on the Rights of Disabled Persons". Despite these worthy ventures, millions of disabled people worldwide still face discrimination in education, employment, health care and decision-making.

แล้วอนุสัญญาจะทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงต่อชีวิตคนพิการได้อย่างไร? คุณคงจะเถียงทันทีว่ามันคงอยู่ท้ายสุดของงานด้านคนพิการในระดับนานาชาติเป็นแน่ ในปี 1981 เรามีแผนปฏิบัติการโลกด้านคนพิการ แล้วในปี 1993 เราก็มี “กฎมาตรฐานเพื่อความเสมอภาคทางโอกาสของคนพิการ” ต่อมาในปี 1995 เราก็มี “ประกาศด้านสิทธิของคนพิการ” แม้ว่าจะมีสิ่งเหล่านี้ คนพิการหลายล้านคนทั่วโลกก็คงยังคงถูกเลือกปฏิบัติในด้านการศึกษา การจ้างงาน สุขอนามัยและการตัดสินใจ

Cynics might also point out that, 27 years after the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women came into force, women's rights are still violated all over the world. Every day, countless women are subjected to rape, trafficking, forced marriage, restrictions on their movements, female genital mutilation and laws weighted against women. (In Algeria, the police still consider it acceptable for a husband to forbid his wife to travel and in Saudi Arabia, women are not allowed to vote or drive cars.). If there are disabled people out there who have doubts about the value of the new convention, then they do seem to have some justification for their skepticism.

คนที่ชอบเย้ยหยันอาจชี้ให้เห็นว่า 27 ปีหลังจากที่มอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรี (CEDAW) มีผลบังคับใช้ สิทธิของสตรีก็ยังคงถูกละเมิดทั่วโลก ในทุก ๆ วัน สตรีนับไม่ถ้วนถูกข่มขืน ถูกหลอกไปค้ามนุษย์ หย่าร้าง ห้ามไม่ให้เคลื่อนไหว การตัดอวัยเพศ และกฎหมายที่ให้น้ำหนักกับชายมากกว่า (ในประเทศอัลจีเรีย ตำรวจเห็นว่าสามีสามารถห้ามไม่ให้ภรรยาออกไปเที่ยวได้ และในซาอุดิอาระเบีย ผู้หญิงถูกห้ามไม่ให้ออกเสียงลงคะแนนหรือขับรถ) หากคนพิการคนหนึ่งจะสงสัยว่าอนุสัญญานี้มีค่ามากขนาดนั้นจริง ๆ หรือ เขาก็มีเหตุผลที่จะสงสัยเช่นนั้นได้

Nevertheless, we should acknowledge that the convention has the potential to be a highly useful tool in the struggle to improve disabled people's lives. It's the first legally binding treaty to clearly set out the obligations on states to avoid discrimination against disabled people in all its forms, and to create a society in which disabled people can fully participate. For example, the convention requires states to take measures to ensure personal mobility, access to work, justice, the physical environment, and information technology.

แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น เราก็ควรทราบไว้ว่าอนุสัญญามีศักยภาพสูงที่จะเป็นเครื่องมือให้เราพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนพิการ สนธิสัญญานี้เป็นฉบับแรกที่กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่ารัฐจะต้องหลีกเลียงการเลือกปฏิบัติต่อคนพิการในทุกรูปแบบ และต้องสร้างสังคมที่คนพิการสามารถมีส่วนร่วมได้อย่างเต็มที่ ยกตัวอย่างเช่น อนุสัญญา (หรือสนธิสัญญา) กล่าวไว้ว่ารัฐต้องมีมาตรการในการให้การเข้าถึงงาน ความยุติธรรม สภาพแวดล้อมทางกายภาพรวมถึงข้อมูลข่าวสารและเทคโนโลยีแก่คนพิการ

It’s difficult to overestimate the scale of the challenge ahead. Global disability statistics make bleak reading. According to the World Health Organisation there are 650 million people with disabilities worldwide. Eighty per cent are estimated to live in developing countries, yet 90 per cent of rehabilitation measures take place in industrialized countries. Only two per cent of disabled children in developing countries receive an education and a recent World Bank study indicated that disability is a bigger barrier to school participation than gender and household economic status. In many countries - including India, Thailand and Vietnam - more than three-quarters of disabled adults are out of work. Research commissioned for the UN World Programme of Action Concerning Disabled People suggests that 350 million people with disabilities live in areas where essential services needed to help them are not available. Achieving change will require a Herculean effort.

เป็นการยากที่จะบอกว่าเราต้องใช้ความพยายามอีกเท่าไร จากข้อมูลขององค์การอนามัยโลก มีคนพิการ 650 ล้านคนทั่วโลก ประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์อาศัยอยู่ในประเทศกำลังพัฒนา อีกกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของการฟื้นฟูสมรรถภาพอยู่ในประเทศอุตสาหกรรม มีเพียง 2 เปอร์เซ็นต์ของเด็กพิการในประเทศกำลังพัฒนาได้รับการศึกษา จากการศึกษาของธนาคารโลกเมื่อเร็ว ๆ นี้ชี้ให้เห็นว่า ความพิการเป็นปัญหาสำคัญในการเข้าถึงการศึกษามากกว่าปัญหาเรื่องการมีส่วนร่วมในเรื่องของเพศสภาพและสถานะทางเศรษฐกิจของครัวเรือน ในหลาย ๆ ประเทศ เช่น อินเดีย ไทยและเวียดนาม มากกว่า 3 ใน 4 ของคนพิการวัยทำงานไม่มีงานทำ คณะทำวิจัยของแผนปฏิบัติงานโลกด้านคนพิการของยูเอ็นชี้ให้เห็นว่า คนพิการ 350 ล้านคนอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีบริการที่จำเป็นสำหรับคนพิการ การเปลี่ยนแปลงต้องใช้ความพยายามอย่างใหญ่หลวง

The UN is right to describe the new convention as "a major milestone in the effort to promote, protect and ensure the full and equal enjoyment of all human rights and fundamental freedoms of persons with disabilities, and to promote respect for their inherent dignity". Yes, fine words without actions are meaningless but actions usually only come about after fine words have been written. I know I would rather live in a world with the convention than one without it.

ยูเอ็นทำถูกแล้วที่มีอนุสัญญาใหม่เพื่อส่งเสริม คุ้มครองและรับประกันสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขึ้นพื้นฐานของคนพิการ และเพื่อส่งเสริมให้เกิดการเคารพในศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ก็จริงที่ว่า คำพูดหรู ๆ โดยไม่ทำอะไรนั้นไร้ความหมาย แต่การปฏิบัติก็มักเกิดหลังจากคำพูดหรู ๆ เหล่านั้น ฉันจึงขออยู่ในโลกที่มีอนุสัญญาดีกว่าไม่มีอะไรเลย

PS: Here's a quiz question for you. Which country was the first to ratify the United Nations Convention on the Rights of Persons with Disabilities? Answer: Jamaica. I'm sure you're as surprised by that information as I was.. .

ป.ล. คำถาม – ประเทศใดให้สัตยาบันอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิคนพิการของยูเอ็นเป็นประเทศแรก? คำตอบ – จาไมก้า น่าแปลกใจจริง ๆ

Victoria Brignell
June 2008

Source:
http://www.newstatesman.com/blogs/crips-column/2008/06/rights-disabled-convention

This post was originally posted by RollingRains @ Rolling Rains Report:.
> Read the original post here